Do celów transmisji GPRS zdefiniowano 4 schematy kodowania (ang. Coding Schema): CS-1, CS-2, CS-3 plus CS-4. Poszczególne schematy charakteryzują się różnymi szybkościami transmisji plus warunkami, wewnątrz których mogą znajdować się użyte. Tzn. utajnianie według CS-1 umożliwia najwolniejszy transfer, jednakowoż umożliwia najlepszą korekcje błędów dodatkowo do wnętrza konsekwencji prawdopodobnie znajdować się stosowane w zasadzie wzdłuż i wszerz gdzie istnieje zasięg GSM. Kodowanie CS-4 umożliwia najszybszy transfer, tymczasem jego stosowanie jest ograniczone do obszarów, gdzie władza oraz próba sygnału jest najlepsza.
Obecnie produkowane terminale GPRS mają zaimplementowane wszystkie schematy kodowania (CS1- CS4). Ich używanie ograniczone jest ale do tych metod, które mają zaimplementowane stacje bazowe wspomagające do wnętrza danym miejscu transmisję GPRS. W związki odkąd używanej wskroś operatora infrastruktury sieci radiowej, mogą to egzystować CS1-CS2, innymi słowy wszystkie czwórka metody. Poniżej znajduje się tabelka opisująca szybkość transmisji (w jednej szczelinie czasowej) na rzecz wszystkich metod[7].
| Kodowanie | Teoretyczna szybkość transmisji (kbit/s) | Realna szybkość transmisji (kbit/s) |
|---|---|---|
| CS-1 | 9.05 | 8 |
| CS-2 | 13.4 | 12 |
| CS-3 | 15.6 | 14.4 |
| CS-4 | 21.4 | 20 |
Podana w środku tabelce teoretyczna przepływność wewnątrz praktyce osiąga trochę niższe wartości użytkowe (patrz rubryka "Realna szybkość transmisji"), dlatego że proporcja bitów używana jest do kodowania nagłówków charakterystycznych na rzecz zarządzania transmisją radiową do wnętrza sieci GPRS, nie występujących do wnętrza klasycznych sieciach takich jako Ethernet.
Przy sprzyjających warunkach (możliwość użycia kodowania CS-4) dodatkowo pod wykorzystaniu maksymalnej liczby szczelin czasowych (obecnie 4, zobacz rozdzielenie Alokacja zasobów radiowych) szybkość transmisji prawdopodobnie spełnić naokoło 80 kbit/s (4 * 20 kbit/s).